📚 Maraqlı Hekayələr

Hava çox soyuq idi. Şəhərin küçələri demək olar boşalmışdı. Elvin avtobus dayanacağında dayanıb telefonu ilə oynayırdı. Saat gecə 11-i keçmişdi. Yağış yavaş-yavaş yağır, küçə işıqları isə asfalta əks olunurdu.

Birdən telefonuna mesaj gəldi.

'Necəsən?'

Elvin bir anlıq dayandı. Mesaj tanımadığı nömrədən gəlmişdi. Cavab vermək istəmədi. Amma nədənsə içində qəribə hiss yarandı.

'Kimsiniz?' yazdı.

Bir neçə saniyə sonra cavab gəldi.

'Sən məni tanımırsan. Amma mən səni çoxdan tanıyıram.'

Elvin artıq maraqlanmağa başlamışdı. Avtobus da gecikirdi. Yağış isə daha da güclənirdi.

Mesajlaşma davam etdikcə həmin insan Elvin haqqında qəribə detalları yazmağa başladı. Sevdiyi mahnılar, uşaqlıqda yaşadığı küçə, hətta ən yaxın dostunun adı belə məlum idi.

Elvinin içində narahatlıq yaranmışdı.

'Sən kimsən?' dedi.

Bu dəfə uzun müddət cavab gəlmədi.

Sonra tək bir mesaj yazıldı:

'Bəzən insanlar həyatımızdan getsə də bizi izləməyə davam edir.'

Elvin həmin anda köhnə sevgilisini xatırladı. Bir il əvvəl ayrılmışdılar və qız birdən-birə bütün əlaqəni kəsmişdi.

Telefon yenə titrədi.

'Mən səni heç vaxt unutmadım.'

Elvin artıq nə hiss etdiyini özü də bilmirdi. Yağış altında dayanmışdı amma ağlında yüzlərlə fikir dolaşırdı.

Murad işdən gec çıxmışdı. Şəhərdə artıq həyat sakitləşirdi. Dayanacağa çatanda son avtobusun gəlməsinə bir neçə dəqiqə qalırdı.

Dayanacaqda yalnız bir qız vardı. Qulaqlıq taxmışdı və telefona baxırdı.

Murad bir neçə dəfə ona baxdı. Qız isə heç nə hiss etmirmiş kimi görünürdü.

Avtobus gəldi amma çox boş idi. Murad arxa tərəfdə oturdu. Bir neçə dayanacaq sonra avtobus tamamilə boşaldı. İçəridə sadəcə onlar qalmışdı.

Birdən avtobus yarı yolda xarab oldu.

Sürücü hamını düşməyə məcbur etdi.

Yağış başlayırdı. Qız çaşqın görünürdü.

Murad yaxınlaşıb dedi:

'İstəsən yaxınlıqda taksi saxlaya bilərəm.'

Qız gülümsədi.

'Həqiqətən çox yaxşı olar.'

Yol boyu söhbət etməyə başladılar. Maraqlısı o idi ki, sanki illərdir bir-birlərini tanıyırdılar.

Bəzən həyat insanları ən gözlənilməz anda qarşılaşdırır.

Nihat otağını yığışdırarkən köhnə bir şəkil tapdı. Şəkildə universitet dostları ilə birlikdə idi. Hamı gülürdü. O illər çox fərqli idi.

Şəkilə baxdıqca xatirələr bir-bir gözünün önünə gəlirdi. Gecə gəzintiləri, boş söhbətlər, plansız səfərlər...

Ən çox diqqətini çəkən isə şəkildə sağ tərəfdə dayanan qız oldu. Leyla.

Onlar heç vaxt münasibət yaşamamışdılar. Amma Nihat həmişə onu fərqli hiss etmişdi. Sadəcə heç vaxt bunu deməyə cəsarəti çatmamışdı.

İllər keçmişdi. Hamı öz həyatı ilə məşğul idi. O dostluqdan isə sadəcə şəkillər qalmışdı.

Nihat bir anlıq sosial şəbəkədə Leylanı axtardı. Profilini tapdı. Son paylaşımı bir neçə saat əvvəl idi.

Uzun müddət ekrana baxdı. Yazıb-yazmamaq arasında qalmışdı.

Sonda sadəcə bir mesaj göndərdi.

'Salam. Necəsən?'

Mesaj göndərildikdən sonra ürəyi sürətlə döyünməyə başladı. Özünə gülməyə başladı. İllər sonra belə həyəcanlanması qəribə idi.

Bir neçə dəqiqə sonra cavab gəldi.

'Salam. Açığı mesajını gözləmirdim.'

Bəzən insan illər keçsə də bəzi hissləri içində daşımağa davam edir.